دل سوخته

خداوند بی نهایت است ولامکان و بی زمان اما به قدرفهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشا می شود.یتیمان را پدرمی شود و مادر،محتاجان برادر را برادر می شود عقیمان را طفل می شود.ناامیدان را امید می شود .گمگشتگان را راه می شود.در تاریکی ماندگان را نور می شود.رزمندگان را شمشیر می شود.پیران را عصا می شود.محتاجان به عشق را عشق می شود.خداوندهمه چیزمی شود همه کس را....به شرط اعتقاد،به شرط پاکی دل،به شرط طهارت روح،به شرط پرهیز از معامله با ابلیس.بشویید قلبهایتان را از هر احساس ناروا و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف و زبانهایتان را از هر گفتار ناپاک و دستهایتان را از هر آلودگی در بازار و بپرهیزیدازناجوانمردی ها و ناراستی ها ،نامردی ها.... چنین کنید تا ببینید خداوند چگونه بر سفره ی شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند .در دکان های شما کفه های ترازوهایتان را میزان می کند.و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند...مگراز زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود؟؟؟

آنگاه که غرور کسی را لِه می کنی

 آنگاه که کاخ آرزو های کسی را ویران می کنی

 آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی

 آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش رو نشنوی

 آنگاه که خدا را می بینی و بنده ی خدا را نادیده می گیری

  می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می کنی

تا برای خوشبختی خودت دعاکنی

 بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگذارده اند

وقتی که دو نفر شیفته ی یکدیگر می شوند،کوچکترین اشاره،کوچکترین تماس،کوچکترین نگاه برای اینها،اندازه ی عالمی قیمت دارد.

تنها درمان روان های پریشان،فراموشی است.

اندیشیدن به پایان هر چیز شیرینی حضورش را تلخ می کند.بگذار پایان تو را غافلگیر کند،درست مثل آغاز.

همیشه حق با کسانی نیست که بهتر سخن می گویند.

خودخواهی کاشی سادگی روانت را خواهد شکست.

درد را از هر سو که نوشتیم درد بود.

فراموش کن چیزی را که نمی توانی به دست بیاوری و به دست بیاور چیزی را که نمی توانی فراموش کنی.

از زندگی هر آنچه لیاقتش را داریم به ما می رسد،نه آنچه را که آرزویش را داریم.

هر قطره اشک امضای خداوند است،پای چشم هایی که آسمان در آن ها ساخته شده است.

تنها کسی معنی دلتنگی را می فهمد که طعم وابستگی را چشیده باشد.

آنچه که هستی هدیه ی خداوند به توست و آنچه می شوی هدیه ی تو به خداست.پس بی نظیر باش.

جایی که عربده می کشند،فلوت نزن.

عشق هرگز به رنگ تردید درنمی آید.

سرمایه های هر دلی حرف هایی است که برای گفتن دارد.

یا درست حرف بزن یا عاقلانه سکوت کن.

سخن گفتن یک احتیاج است ولی گوش دادن یک هنر.

گوش کردن را خوب یاد بگیر،فرصت ها گاه با صدای آهسته در می زنند.

تردیدها خیانت می کنند

در کوچکترین فرصتی که به دست می آوری،شکرگزاری کن.

لبخندهای همیشگی باارزش و بی هزینه هستند.

آنگاه که از یادگیری بازمانید،به رشد خود پایان داده اید.

از استخرهای کوچک ماهی های بزرگ بگیرید.

یادتان باشد هر روز معجزه ای تازه روی می دهد.

کسی که تو را عصبانی می کند تو را فتح کرده است.

جای اعتقاد درست در آخرین لحظه است.وقتی گیر می افتیم،به آن چنگ می زنیم.

به زبان اجازه نده قبل از اندیشه ات به کار بیفتد.

انسان موفق کسی است که زندگی خود را به دست خود بسازد.

روح ایمان امید است.اگر امید ندارید،به ایمان خود شک کنید.

اگر به اندازه ی خردلی ایمان داشته باشی،به کوه که می گویی جابجا شو،جابجا می شود.

هرگز برای همیشه به کسی وابسته مشو.

چه لزومی دارد پائین کشیدن کرکره ی چشمانت؟؟!!!

هیچگاه برای گفتن حرفی که باید گفت، دیر نیست.

به اوج رسیدن دشوار است،اما در اوج ماندن دشوارتر.چرا که نهایت اوج نخستین مرحله ی سقوط است.

سعی نکن غیر از آنچه هستی باشی،بکوش در کمال آنچه هستی باشی.

نقطه ی آسیب پذیر وجود ما همان است که ما را دچار غرور کرده است.

شجاعت نترسیدن نیست،شجاعت انجام کارهایی است که از آن میترسی.

بعضی فریادها را باید در سکوت کشید.

عادت کن که به چیزی عادت نکنی.

گاهی وقت ها چقدر ساده عروسک می شویم.نه لبخند می زنیم.نه شکایت می کنیم...فقط احمقانه سکوت می کنیم.

گاهی اعتراف به اشتباه هم تاوان اشتباه را کم نمی کند.

تا عاقلان راهی برای خندیدن بیابند،دیوانگان هزار بار خندیده اند.

خدا به زمان احتیاج ندارد و هرگز دیر نمی کند.

گاه انسان در مقابل بعضی ها از خوشبختی خود احساس شرم می کند.

آدم ها به آن چيزي که دارند و آن چيزي که هستند عادت مي کنند.

سر گنجشک را با چاقوي گاوکشي نمي برند.

کسي نمي تواند روشنايي را حذف کند يا لااقل براي هميشه از بين ببرد.

آنهايي که حال را نمي فهمند،اهل حال نيستند.

مشکل انسان ها اين است که براي زندگي بدلي،بخشي از زندگي واقعي را نابود مي کنند.

اگر انسان ببر را با گلوله بزند،مي گويند رفته به شکار.برعکس اگر ببري شکارچي را بخورد مي گويند درنده است.

در زندگی انسان چیزی به زیبایی دوست داشتن نمی رسد. (ژرژساند)

خداوند به هر پرنده‌ای دانه‌ای می‌دهد، ولی آن را داخل لانه‌اش نمی‌اندازد

آنقدر شكست خوردن را تجربه كنید تا راه شكست دادن را بیاموزید

 مریدی تمام زندگیش را با عشق و محبت پشت سرگذاشته بود و همه او را دوست داشتند،روزی استادش به ا و گفت:2شهرداریم شهرخیرو شهر شر،تورا چون پاک و مهربانی به شهر خیر می فرستم.استاد او را راهی کرد اما برای اینکه به دیگران هم درسی داده باشد،راه شهر شر را به مرید نشان داد.مرید بی آنکه بداند وارد شهر شر شد،بدی و نفرت همه جا موج می زد.آن شخص آنجا ماندچند روزبعد حاکم شهربا خشم نزد استاد رفت ویقه ی او را گرفت.استاد که به هدفش رسیده بود پرسید چه شده است؟حاکم شهر شر که از خشم قرمزشده بود گفت:آن شخص را که به شهرم فرستاده ای آمده است و کاروزندگی ما را به هم زده است.از وقتی که رسیده،نشسته است و به غصه های دیگران گوش می دهد.با آنها مهربانی می کند به درد دلشان می رسد...حالا همه دارند درشهر شر به هم محبت می کنند دیگربه هم نمی خندند با هم می خندند.شهر شر که جای این کارها نیست بیایید و این مرد را پس بگیرید.وقتی که راوی قصه اش را تمام کرد با مهربانی به من نگریست و گفت:با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگربنا به تصادف به دوزخ افتادی خود شیطان تو را به بهشت باز گرداند.

چند تا داستان دیگه هم واستون گذاشتم توی ادامه ی مطلب

 حتما بخونید خیلی جالبن

خواست الهی

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت:فرشتگان سراغش را از از خدا گرفتند وخدا

 هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:

می آید من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود

 نگه می دارد.

سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشت.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند.گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:با من بگو از

 آن چه سنگینی سینه توست.گنجشک گفت:لانه کوچکی داشتم آرامگاه خستگی هام بود و سرپناه

 بی کسی ام تو همان را هم از من گرفتی این طوفان بی موقع چه بود؟

چه می خواستی از لانه محقرم؟کجای دنیا را گرفته بود؟

. سنگینی بغض راه بر کلامش بست.سکوتی در عرش طنین انداز شد.فرشتگان همه سربه

 زیرانداختند.

خداگفت:ماری در راه لانه ات بود خواب بودی باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند.آن گاه تو از

 کمین مار پرگشودی گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود. خدا:و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم

 از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی .اشک در دیگان گنجشک نشته بود. ناگاه چیزی در

درونش فروریخت . های های گریه هایش ملکوت خدا را پرکرد.

زندگی گاهی سایه گاهی آفتاب است

پس هر لحظه تا می توانی زندگی کن

چون لحظه ای که وجود دارد شاید فردا نباشد

کسی که تو را از صمیم قلب بخواهد

به سختی در دنیا پیدا می شود

پس چنین انسانی اگر جایی هست

فقط اوست که از همه بهتره

پس تو آن دست را بگیر

چون آن مهربان شاید فردا نباشد

برای استفاده از سایه پلکهای توست

اکر کسی نزدیک تو آمد

اگر هزا بار هم مواظب قلب دیوانه خود باشی

باز هم قلب تو به تپش خواهد افتاد

ولی فکر کن این لحظه ای که هست

داستان آن شاید فردا نباشد

مادر می گوید: شایداین دفع بلا ست.

 یک نفر زمزمه کرد بادسردوحشی مثل یک کودک شیطان آمد و شیشه پنجره را زد شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شیشه مغرور شکست. عابری خنده کنان می آمد. وتکه ای ازآن را برمی داشت و مرهمی بر دل تنگم می شد.

 اما امشب دیدم. هیچ کس هیچ نگفت، غصه ام را نشنید...

از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟ دل من سخت شکست اما هیچ کس هیچ نگفت ونپرسید چرا ؟؟l

چقدر جالبه: تا وقتي مريض نباشي کسي برات گل نمياره

      تا فرياد نزني کسي به سويت باز نميگرده

 تا گريه نکني کسي نوازشت نميکنه

      تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمياد

و تا وقتي که نميري کسي تو رو نميبخشه

با شکست در عشق چه بايد کرد؟

خدایا...

  ...       

كوتاه اما عمیق...

       دختری به مادر گفت: مادرم عشق چیست؟ مادر اندکی رفت به فکر

       با نگاهی پرمِهر گفت: دخترم عشق؛ فریاد شقایق هاست. عشق؛

       بازگشت پرستوهاست. عشق؛ نوید تَداوم است. مادرم عشق؛

       تپش قلب آدمی تنهاست. عشق؛ عروس حجله تنهایی

       انسانهاست. عشق؛ سرخی گونه های آدمی رسوا است. دخترم

       تو چه می دانی عشق؛ لذت انسان بودن است. تو نمی دانی

       عشق؛ نغمه های قلب قناری ها است. راستی دخترم تو چرا پرسیدی؟ 

        دخترک با گونه های سرخ با کمی لبخند گفت: آخر پسر همسایه با

       نگاهی عاشقانه گفت: دوستت دارم. بی درنگ مادر یاد بی مهری شوهر

        افتاد . یاد آن سیلی سرخ. یادآن عشق حقیر. یاد آن قلب بی مهر ووفا .

       گفت: دخترم عشق؛ سرابی در دل دریا هاست

       من یک لیوان چای داغ را به تو ترجیح می دهم. چون چای فقط زبانم را

        می سوزاند ولی تو دلم را.

       اینکه یک نفر که ترا دوست ندارد و نامَرد است؛ دوست داشته باشی.

       درد وغمش مثل دردِ یک دندانِ خراب وپوسیده است .

       یک دندانِ خراب که بعضی وقتها دردش به جایی می رسد که به خودت

       می گویی: دیگه باید بِکشم و از دستش خلاص شوم. خلاص...

       اما ... اما من دوستش دارم . من دوست دارم این دندانِ پوسیده ، سر

       جاش بماند تا اینکه جای خالیش را همیشه .. همیشه وقت غذا

       خوردن حس کنم. جای یک دندان خراب... جای خالی یک نفر در

       دلِ خرابم... دلِ خرابم و باز دلِ خرابم

       حرفهاي ما هنوز ناتمام .......

                         تا نگاه مي كني :

           وقت رفتن است

                     باز هم همان حكايت هميشگي !

         پيش از آنكه باخبر شوي

                 لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود

                  آي .........

             اي دريغ و حسرت هميشگي !

                           ناگهان

               چقدر زود

               دير مي شود !

      بيان نامراديهاست اينهايي كه من گويم

همان بهتر به هر جمعي رسم كمتر سخن گويم

شب و روزم به سوز و سازعمر بي امان طي شد

  گهي از ساختن نالم٬ گهي از سوختن گويم

  خدا را مهلتي اي باغبان ٬ تا زين قفس گاهي

   برون آرم سرو حالي به مرغان چمن گويم

     مرا در بيستون در خاك بسپاريد تا

 شبها غم بي همزباني را براي كوه كن گويم

 بگويم عاشقم ٬ بي همدمم ٬ ديوانه ام ٬ مستم

   نمي دانم كدامين حال و درد خويشتن گويم

  از آن گمگشته من هم نشاني آور ٬ اي قاصد

  كه چون يعقوب نابينا سخن با پيرهن گويم

  تو مي آيي به بالينم ولي آن دم كه در خاكم

  خوشامد گويمت اما در آغوش كفن گويم

   عشق ورزیدن خطاست                          

               حاصلش دیوانگیست

               عشق بازان جملگی دیوانه اند

               عاشقان بازیگر این بازی طفلانه اند

               عشق کو

               عاشق کجاست

               معشوق کیست

               جنبش نفس است که عشقش خوانده اند

               آنکه میمیرد ز شوق دیدن امروز ما

               گر بیابد بیشتر

               گر ببیند دلبران تازه تر

               عشق عالم سوز خاموش می شود

               چهره ی ما هم فراموش می شود

گفتی اگر باران باشی ابر بودن را به تو می آموزانم

سالهاست بارانیم

اما.....

اما ابرها هم برای من اشک ریختن تو نیامدی ...

باران وقتی زمین خاکی را خیس می کرد نمی دانست 

لحظه های آسمانی این زمین خاکی تولد تمام قطرهایش را یاد دارد

عاشقی

عشق افسانه نیست...

آن که عشق را آفرید دیوانه نیست...

عشق آن است که بیادش باشی....

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم 

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید : تو به من گفتی :

از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

" آب ، آئینه عشق گذران است "

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ،‌ که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پیش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم، نه گسستم"

باز گفتم که: " تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشکی ازشاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت!

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید،

یادم آید که از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم!

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

" فریدون مشیری "

عشق را بر روي  شب بو هاي هميشه خندان ؛ بر روي  آب روان رودخانه خوشبختي ؛

 بر روي ساحل دلهاي زندگي مي نويسم ؛

و به باد مي گوييم پيام دوستي را بر همگان زمزمه کند ؛

به باران مي سپارم به وقت بارش ،احساس دوباره بودن را به دلشکستگان ياد آور شود

 و به آسمان يادآور مي شوم عشق آسماني را بر دلهاي منتظر ارزاني دارد...

آخرين شب گرم رفتن ديدمش

لحظه هاي واپسين ديدار بود

اوبه رفتن بود ومن دراضطراب

ديده ام گريان دلم بيمار بود

گفتم از گريه لبريزم مرو

گفت جانا ناگزيرم ناگزير

گفتم اورالحظه ي ديگر بمان

گفت مي خواهم ولي ديراست دير

درنگاهش خيره ماندم بي اميد

سرنهادم غمزده بردوش او

بوسه هاي گريه آلودم نشست

بررخ  وبرلاله هاي گوش او

ناگهان آهي كشيد وگفت واي

زندكي زيباست گاهي گاهي زشت

گريه رابس كن مراآتش مزن

ناگزيرم ازقبول سرنوشت

شعله زد درمن چوديدم موج اشك

برق زد درمستي چشمان او

اشك بي طاقت درآن هنگام ريخت

قطره قطره ازسرمژگان او

ازسخن گفت مانديم وبارمز نگاه

گفت مي دانم جدايي زود بود

بانگاه آخرينش بين ما گريه هاگريه ي بدرود بود